Preeklampsja

Preeklampsja – stan przedrzucawkowy  jest ciężkim powikłaniem ciąży, w  jej przebiegu dochodzi do upośledzenia przepływu krwi w łożysku, co prowadzi do niedotlenienia płodu, nadciśnienienia u ciężarnej (> 140/90) i proteinurii (>0,5g/dobę). Preeklampsja  rozwija się najczęściej po 20 tygodniu ciąży i zazwyczaj ustępuje w ciągu 42 dni po porodzie. Jest powikłaniem ciąży zagrażającym dziecku i matce, rozpoznawanym w 3-5% ciąży. Najcięższa postać PE, zespół HELLP objawia się: skąpomoczem, zaburzeniami widzenia, obrzękiem płuc i sinicą, bólami podbrzusza lub prawego podżebrza, upośledzoną funkcją wątroby, trombocytopenią.

W diagnostyce preeklampsji wykorzystuje się 2 badania:

  1. Badanie PREEPAP zawierające oznaczenia PAPP-A i PLGF

Służy ono do określenia zagrożenia wczesnego wystąpienia stanu przedrzucawkowego  w pierwszym trymestrze ciąży.

Jest to badanie biochemiczne oparte na pobraniu krwi od pacjentki i oznaczeniu stężenia w surowicy ciężarnej białka osoczowego PAPP-A i łożyskowego czynnika wzrostu PLGF. Osoczowe białko PAPP-A  jest syntetyzowane w  łożysku przez komórki syncytiotrofoblastu i trofoblastu. Najwyższe stężenia PAPP-A  obserwuje się w  surowicy ciężarnych kobiet, stężenie to wzrasta od 28. dnia ciąży aż do porodu, a  największy przyrost obserwuje się w  I  trymestrze. Odchylenia od normy są zauważalne jedynie w  I  trymestrze ciąży. Natomiast PLGF jest to białko, które należy do rodziny naczyniowo-śródbłonkowego czynnika wzrostu (VEGF) pobudzającego angiogenezę. Ekspresja PLGF jest najbardziej nasilona w łożysku i w nieco mniejszym stopniu w sercu, płucach i gruczole tarczowym. PLGF działa prozapalnie i pobudza angiogenezę, wiążąc się z receptorem naczyniowo-śródbłonkowego czynnika wzrostu.

  1. Badanie PREEK zawierające oznaczenia SFLT-1 i  PLGF

Oznaczenia PLGF oraz sFLT-1  wykorzystywane są jako wczesne markery diagnostyki stanu przedrzucawkowego. Dodatkowo stosunek sFLT-1/PLGF w połączeniu z innymi informacjami diagnostycznymi i klinicznymi stosowany jest jako parametr pomocniczy  w krótkoterminowej predykcji preeklampsji (potwierdzenie lub wykluczenie) u kobiet ciężarnych z podejrzeniem stanu przedrzucawkowego, a także usprawnia różnicowanie stanu przedrzucawkowego z innymi stanami związanymi z nadciśnieniem u ciężarnych.

Jest to badanie biochemiczne oparte na pobraniu krwi od pacjentki i oznaczeniu stężenia rozpuszczalnego receptora naczyniowego czynnika wzrostu śródbłonka typu 1 S-FLT-1 i łożyskowego czynnika wzrostu PLGF.  PE jest skutkiem nadmiernego wzrostu w surowicy ciężarnej stężenia czynnika anty-angiogenicznego: sFlt-1, przy nasilonym spadku stężenia czynnika pro-angiogenicznego: PLGF. Oba, PLGF i rozpuszczalny receptor dla VEGF: sFlt-1, należą do naczyniowo-śródbłonkowych czynników wzrostu, przy czym sFlt-1 wiążąc się z PLGF hamuje jego aktywność. Zaburzenia proporcji: sFlt-1 i PLGF prowadzą do uogólnionego skurczu naczyń krwionośnych – najistotniejszej cechy Preeklampsji.

Zanim wykonasz test skonsultuj się z naszym lekarzem specjalistą ginekologii i położnictwa